Er zijn zo van die dagen ...

8 juli 2020, 08.12

Op sommige dagen word ik wel eens een beetje gek van mezelf, en moe ook. Dan is het ene versje nog niet geschreven en het andere komt al weer naar boven. Vorige week had ik zo'n dag, met als resultaat 26 nieuwe versjes. Zes-en-twintig! Niet allemaal even lezenswaardig, maar toch. 

De afgelopen dagen zijn er nog veel meer versjes gepasseerd, maar dan 'oud' materiaal. Gelezen en al dan niet een nieuwe plek gegeven op mijn nieuw opgezette website. Maar zelfs met al dat oudere werk blijven er nieuwe versjes opborrelen. Zotte versjes soms, zoals:

 

De dag kan gaan beginnen!
De eerste glazen water zijn naar binnen!
De boel is goed gesmeerd,
dus er kan niks verkeerd!

Maar heb je heel misschien een ijzeren gestel
bedenk dan wel;
als je gaat hoesten
is dat een teken dat de boel gaat roesten!

 

Maar zo gaat dat bij mij bijna altijd. Gek, ondeugend soms (en lang niet altijd geschikt om te delen,dus dat doe ik dan ook niet), bevlogen, kritisch, serieus, boos, dromerig, verliefd ... Het kan van alles zijn dat ontstaat. En de aanleiding is vaak iets dat ik zie, hoor, lees, meemaak. Zoals nu, nu ik heel even andenkend naar buiten kijk:

 

Er fietst een kind voorbij op straat,
en ik heb een idee waarheen die gaat;
die tas daar op zijn rug
(het is een jongen zo te zien),
maakt helder dat hij vlug
op weg naar school is.
Mocht dat niet kloppen,
heb ik me vergist
en gaat hij ergens anders heen.
Zijn snelheid doet me denken
dat er haast geboden is.

Een goede oefening voor later!

 

Geen hoogstaande poëzie, maar dat kan met deze snelheid ook niet. Die van mij dan, wel te verstaan, niet van dat kind. ;-)

Er zijn zo van die dagen dat het stroomt. En ook vandaag lijkt zo'n dag te worden. We zullen zien ...